PLAKOVLOK

PLAKOVLOK	CO₂ _{λαβ γιου!}
	Ελπίζουμε οτι ενας περίπατος στο καλοκαιρινό φεγγάρι θα είναι σύντομα στοχος εφικτος για θνητους πιο κοινους απο εκείνους που μπορουν να κάνουν το ταξιδι σήμερα. Είναι μια επιθυμια κι αυτή ονειρική όπως τόσες άλλες κατακαημένες. Γιατι εχω σκεφτει πολλες φορές κι οσο γερναω περισσότερο, οτι το φεγγαράκι το λαμπρο που απο μικρο με συντροφεψε όταν παιδάκι ακομα το κοιτουσα και το αποκωδικοποιουσα, οταν με μιαν ανειπωτη μανια προσπαθουσα τις χιλιες οψεις του να δω κι οταν βρισκόμουν πιο κοντα στην καθαρότερη εικόνα η όψη που μάντευα εκει πάνω άλλαζε. Το φεγγάρι με ξεγελουσε. Αργότερα σαν μεγάλωσα λιγάκι και το χεράκι μου κατω απο το φως του ακούμπησε το πρωτο υγρό κορίτσι, ε τοτε αν και κάτι άλλαξε στη σχεσή μου με το φεγγάρι, η ίδια γευση έμεινε στη σκέψη ξεθυμασμένη: με ξεγελούσε το άτιμο και την όψη του άλλαζε καταπως οριζε ο κυρης ολων μας ο ήλιος. Κι αν ήθελα να το κυριέψω κάποτε το χλωμό αυτο τοπίο, θα 'πρεπε να το δω απο κοντα, να το επισκεφτω ν αφησω στο πετσι του το αποτυπωμα μου... Το φεγγάρι έγινε γρηγορα αναπόσπαστο κομματι του ερωτικου μου διάκοσμου. Φρόντιζα να ανταλλάσω φιλια μουσκεμενα με ιδρωτα με το βλέμμα του στραμμενο πάνω μας. Τις νύχτες της νιότης μου με πάντρευε το φεγγάρι κι ο ήλιος έφερνε το διαζύγιο, το χωρισμό, το τέλος της γλυκειας στιγμής. Στον ήλιο δε θα θελα να παω, να τον δω καν δε μπορω, στο φεγγάρι όμως... εκει το 'χω σκοπο αν κάποτε μπορω να παω! Σ' αγαπάω, σ αγαπάω!!! Μη με ξεχνας οταν στο δικό σου κόσμο περπατας. Λέγε μοναχα κάτι, μια λέξη, μια φράση, μια αναρθρη κραυγη, κάτι που να θυμίζει εσένα κι εμενα μαζι, κάπου, κάποτε, τώρα ισως αν το θελήσει η ώρα αν το ακουσει το κενο, αν πάψει το αν να αλωνιζει σε τουτο το χώρο... αν... Κι αυριο θα ξημερώσει Κυριακή! Μια πρωτη του Ιούνη... RENDEZ VOUS AU CLAIR DE LA LUNE!
DT AEROGAZ LAND OROFILAX
© Copyright PLAKOVLOK